دیروز در صحن علنی مجلس گزارشی از وقایع بعد از انتخابات قرائت شد همانگونه که انتظار می رفت یک گزارش سانسور شده و دستچین شده به نحوی که نه سیخ بسوزد و نه کباب و به مراد دل آقایان بالاسری خوش بیاید به استماع مردم و نمایندگان رسید در این گزارش مجلس سعی نموده بود که گزارش را به نحوی تنظیم نماید که اولاً دستگاه حکومتی ایران زیر سوال نرود و تمامی اتفاقات بعد از انتخابات -که گویا تنها به داستان کهریزک ختم می شود- به گونه ای چیده شود که تنها به یک اشتباه سلیقه ای از سوی یک نفر -که از قضا منفورترین شخص قضایی ایران است- نسبت داده شود و در آخر هم تقصیر و گناه همه این اتفاقات به گردن آقایان موسوی ، کروبی و خاتمی بی افتاد و دلیل اصلی و عامل اصلی قضایا اینان معرفی شوند این گزارش دو هدفی کلی را شامل می شود :
1- آماده سازی فضا برای حذف و سرکوب جناح اصلاح طلب به صورت رسمی و قانونی
2- معرفی عامل حوادث کهریزک از سران دولت برای خاموش شدن اعتراض مردمی و ساکت نمودن درد شک و تردیدی که میان برخی از طرفداران حکومت وجناح اصول گر رخ نموده است
ولی آیا حکومت برای ساکت کردن مردم و به نوعی دادن امتیاز به معترضان به جای احمدی نژاد، قاضی مرتضوی را قربانی کرد؟
مسلماً که نه حکومت قصد امتیاز دهی به معنرضان را ندارد و سرکوب را بهتر از مذاکره می داند و این بازی تازه ای است که امروز به نمایش در آمده است تا شاید آب سردی بر اعتراضات مردمی و راضی نمودن طرفداران در شک افتاده!! باشد به حتم در روزهای آینده عده ای در مقابل دوربین های صدا و سیما حاضر می شوند و به عنوان عاملان خرده پای جنایت کهریزک معرفی می شوند و با حکم های به مانند دزدیدن جاسویچی معترضان محاکمه می شوند و پرونده کهریزک بسته خواهد شد ولی جناب اقای مرتضوی که نور چشمی بعضی از بزرگان است در این داستان با بقیه کمی متفاوت است چون ایشان نه مهره ای است که بشود به این راحتی سرش را زیر اب کرد نه حکومت علاقه ای به قربانی کردن شخصی دارد که به خاطرش زمانی رابطه دیپلماسی خود را با کشور کانادا به چالش کشیده است به حتم ایران بعد از سعید امامی قربانی سیاسی دیگری را به خود نخواهد دید ولی محتمل است که با حکمی کوچک و البته قابل بخشش در آینده مواجه شود اگر به خاطر داشته باشدی سعید عسگر کسی که سعید حجاریان را ترور کرد به 15 سال حبس محکوم شد ولی بعد از مدت یک سال از زندان آزاد شد او یک مهره درجه چندم نظام بود ولی آقای مرتضوی جزء کسانی است که خوب از اوضاع نابسامان حکومتی مطلع است و اصولاً مهره خطرناکی برای حذف کردن است
این داستان نیز بگزرد ولی سوال این است که:
آیا زمانی که شخصی به سرطانی لاعلاج دچار شده است کت و شلواری سفید و کراوات قرمز درمانش خواهد کرد؟
ایا اصلاح صورت و پریشان کردن مویش دردش را تسکین می دهد ؟
آیا امروز نباید به دنبال درمان این غده سرطانی باشیم ؟
آیا درد این کشور با رفتن مرتضوی ها و اژه ای ها و لاریجانی ها درمان می شود؟
چندان که گفتم غم با طبیبان درمان نکردند مسکین غریبان
آن گل که هر دم در دست بادیست گو شرم بادش از عندلیبان
